Ayahuasca..the beginning

Op 22 juli 2016 was ik na een week voorbereiding helemaal klaar om een Ayahuasca ceremonie te ondergaan. Waarom ik dat wilde? Ik merkte dat ik met alle middelen die ik heb, mijn controlesysteem, waarmee ik alle situaties probeerde te beheersen niet kon loslaten. Het bewustzijn over het waarom en hoe dat ik heb verworven met jarenlange training en opleiding over mijn eigen drijfveren, gedachten en gevoelens, gaf me nog niet de kracht om los te laten. Iemand wees me op het bestaan van Ayahuasca. Dan maar dwars door dat controlesysteem heen, dacht ik. Via dit middel.

Ik verklap vast: ik had een prachtige reis van mijn ziel. Een heel blije reis. Volgens mijn begeleider heb ik gedurende de 7 uur dat het duurde aan 1 stuk breed gelachen. Af en toe hinnikte ik van het lachen zo grappig vond ik zaken die ik normaal gesproken beangstigend vond.

Een week voor de Reis was het, het is namelijk een reis die je ondergaat. Een reis naar je ziel via het middel Ayahuasca, doordat het je bevrijdt van de blokkades om te ervaren wat je nu werkelijk nodig hebt en het ook nog eens laat zien en ervaren hoe je het kan oplossen. Een week voor de reis dus begon ik met mijn lichaam te zuiveren middels een streng dieet. Dit dieet hielp mijn intenties sterken en mijn verlangen voor de Moederplant ruimte te geven. De dag van de ceremonie vastte ik. De Moederplant helpt je te reizen naar je ziel en het reinigt ook je lijf van onnodige rotzooi.

Ik ga nu proberen een impressie te geven van de reis die ik onderging. Ik zeg op voorhand: dat is schier onmogelijk. Er bestaan geen woorden die uitdrukking geven aan alles wat ik meemaakte tijdens de reis. Ik ga evengoed een poging wagen om delen, kleine partjes en belevenissen te schetsen. Het worden dan wel veel woorden, dus dit lezen vraagt wat uithoudingsvermogen.

Mijn reis van mijn ziel

Ik was tegen 17 uur bij de locatie. Zowel mijn begeleider als ik zorgden dat we in het wit waren. U weet wel: reinigen, zuiveren, reis naar je ziel… daar hoort gewoon wit bij. Na een kopje thee en wat introducerend gepraat, kreeg ik na een half uur een klein glaasje in mijn handen gedrukt. Na het diep te hebben opgesnoven, dronk ik het in 1 keer op. Vooraf riep iedereen die het onderging dat het zo bitter is. Het voelde voor mij niet bitter. Later, in 1 van mijn momenten van ideeën en begrip, vond ik dat bitterheid onderdeel uitmaakt van het leven en dat bitterheid dus gelijk staat aan leven. Derhalve vond ik met alles in me dat ik de Ayahuasca ging omarmen en niet in de weerstand door het uit te kotsen. Dat is ook gelukt. Ik heb nergens overgegeven. Af en toe voelde ik misselijkheid. Door mijn misselijkheid volledig te omarmen en in me op te nemen, verdween die weer direct. Ik deed dat door mijn ademhaling.

Zo’n 30 seconden nadat ik het drankje op had, vond ik dat mijn benen niet bij me hoorden. Ze zagen er raar uit. Even later ging ik liggen en begon mijn reis werkelijk, onder begeleiding van constante muziek.

Ik zag en onderkende structuren en lijnen, dwars door dimensies. Ik zag kleuren; vooral helder wit; fonkelend in het midden, omgeven door helder groen. Die kleuren bleven bij me de hele reis. Als ik zeg “kleuren”, dan doe ik het enorm tekort. Ik nam waar dat kleur geluid was en licht en hier maar ook daar, overal eigenlijk. Ik hoorde tonen en wist dat sterren in het universum tonen waren.

Ik begreep allerhande complexe concepten. Zo dacht ik na over tijd. Hoe beperkt wij aankijken tegen tijd. Va 1 naar 2 en 3 tot 60 en dat noemen we een minuut enzovoort. Dat parallelle denken doet “tijd” echt te kort, vond ik. Tijd is een Parabool, een cirkel, een möbiusband. Tijd is alles en tijd is niets. Vroeger is nu en dat bracht me bij mijn eigen thema. Als vroeger nu is, dan is alles wat vroeger gebeurde nu ook actief en tegelijk ook in het “vroeger”. En tegelijk kwamen die kleuren binnen die me aan het lachen maakte…. “en wat boeit het…” Ik hikte van het lachen over iets dat me tot voor kort somber en stil maakte.

Na een uur of 4 riep mijn begeleider me toe dat we een 2e kop gingen drinken. Die smaakte sterker dan de 1e. Na een korte periode tuimelde ik nog dieper in klare dromen, en reisde ik door mijn landschap. Met geen pen kan ik beschrijven wat ik allemaal zag, ervoer en meemaakte. Structuren, gedragen door tonen die ook kleuren waren…. en door alle tuimelende bewegingen heen….. was er telkens mijn ademhaling. Soms hield ik mijn adem zo lang mogelijk stil om diep in de ervaring te duiken, want het was overweldigend mooi. Ik zweette en tranen drupten uit mijn ogen. De hele tijd bleef ik lachen en soms als het eng werd of confronterend, dan weer kwam dat wit licht met helder groen en vond ik het helemaal niet belangrijk meer. Ik grinnikte dan en mijn reis ging weer verder….

Ademhaling

Gaandeweg het reizen werd het steeds duidelijker…. dat heldere wit met groen dat telkens als een enorme kracht me vertrouwen gaf. Ik herkende het steeds concreter. Dat was niet iets om me heen of buiten me. Dat was ik. Ik was het die mij de relativering liet ervaren over het vroeger in het nu. Ik was het die me deed lachen om moeilijke situaties. Dat was ik. Het centrum van mij. Mijn grootste kracht, mijn intuïtie in mij. Mijn waarneming.

Ik deed nog een ontdekking. Mijn waarneming deed ik telkens door diep en ontspannen adem te halen. Mijn ademhaling, mijn trouwe ontspanning en mijn leven….dat ben ik. Ademhalen is leven. Ademhalen ben ik. Dat besef deed me glunderen. Een diep geluk voelde ik. Dat voelde zo waar aan. Gedurende de hele reis schijn ik wel meer dan 10 geroepen te hebben dat mijn ademhaling mijn anker was naar de dagelijkse realiteit vanuit mijn waarneming. Vanuit mijn diepe poel van weten, kennis en intuïtie is het altijd mijn ademhaling die mijn sleutel is naar mezelf en de ander.

Ademhaling = IK.

Terug naar hier en nu

Na 6 uur dachten we dat ik er wel weer zo’n beetje was, hier en nu in de dagelijkse realiteit. Ik gleed echter net zo hard weer even weg in dromen tussen dit en mijn realiteit. Na nog een uur of zo (want…wat was tijd nu ook al weer?)…. was ik weer voldoende helder om iets te kunnen eten. Ayahuasca maakte alles nog wel een beetje schemerig en dubbel voor me…. maar wat zoute chips, watermeloen (heel heel heel langzaam kauwend om de volle smaak binnen te laten komen)… wat een genot! Uiteindelijk was ik voldoende teruggekeerd om te gaan slapen. Om 3 uur werd ik wakker en voelde me helder. Ik Whatsappte mijn Paulien om kort te laten weten dat ik prachtig had gereisd en sliep ik nog wat tot 7 uur. Na een douche en een ontbijt ging ik nog steeds grinnikend naar huis.

Mijn inzichten

Ik ervoer heel sterk dat ik echt mag vertrouwen op mijn eigen gevoel. Ik dacht dat ik de confrontatie aan moest gaan met het zwarte gat in mij en voelen wat daar achter zat. Dat was heel onnodig. Ik bleek ook van de zijkant dat zwarte gat te kunnen zien en dat het helemaal geen zwart gat is. Het was angst voor mijn eigen kracht. Terwijl ik dit opschrijf voel ik meteen dat wit met groene heldere licht verschijnen en ik glimlach. Ik hoef helemaal niet bang te zijn. Ik haal adem. Ik ben. Ik ken mijn kracht.

Mijn reisbegeleider

Ik werd fantastisch begeleid. Direct vanaf het intakegesprek voelde ik me veilig en vertrouwd bij hem. Ik kon in vrijheid naast hem staan en me toch beschermd voelen.

Ik voel veel dankbaarheid voor zijn begeleiding en de reis die ik met hem mocht maken. Ook voor Marko, die me wees op deze mogelijkheid. DANK!

Ayahuasca; een prachtige reis
Getagd op:                

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *