Lieve Miranda

Lieve Miranda, 52 jaar zou je zijn geworden, vandaag. 14 maanden ouder dan ik.   Altijd liep je naast me, vaak hield je mijn hand vast. Zo liepen we ’s morgens naar school. Zo hield je altijd mijn hand vast,

Opa

Opa Saat De vader van mijn moeder. Opa Saat. De momenten dat ik me herinner dat het fijn was bij mijn Opa en Oma Saat, waren de momenten die mijn zus en ik met onze Opa doorbrachten. Mijn herinneringen aan hem

Adem halen

Elke teug in adem ik het leven Elke teug uit geef ik het leven In en uit Vanuit diepte, vertrouwen en kracht stroomt het leven in mij tintelt langs mijn leden fluit door mijn hoofd voedt mijn innerlijke kracht Om

Ayahuasca; een prachtige reis

Ayahuasca..the beginning Op 22 juli 2016 was ik na een week voorbereiding helemaal klaar om een Ayahuasca ceremonie te ondergaan. Waarom ik dat wilde? Ik merkte dat ik met alle middelen die ik heb, mijn controlesysteem, waarmee ik alle situaties

Narcis in de ochtend

Voedende dauw druppelt zich een weg naar verzadigde grond Na al die neerslag gloeit het helder geel het zonlicht tegemoet fier en gezond Nu nog het hoofd bescheiden gebogen zo contradictioneel als dat klinken mag Voor deze eerzuchtige bloem zo helblond Na nog

Dageraad

De dageraad doorbreekt het duister Met een concert van licht Dwars door onheilspellende wolken Voor wie het ziet, Het is van grote luister. Snel genoeg is er die dageraad Wanneer het duister Je sluimerend omhult of plots invalt Met geliefden

Schaduw en licht

Schaduw Nu het na jaren lichter wordt, zie ik mijn schaduw. Ik draai me om  kijk naar achter en zie, voel, ruik mijn schaduw. Hij is er altijd geweest   Pas sinds kort zie ik hem ten volle. De contouren

Onafscheidelijke schaduw

Hoe hard ik ook ren mijn schaduw volgt me   hoe beweeglijk ik ook doe mijn schaduw laat me niet los   hoe ik ook schud, duw, trek of sla mijn schaduw blijft stoïcijns onderdeel van me   Ik scheld,

Zoveel bladeren sterven

Zoveel bladeren sterven Gewoon omdat het zo hoort Elk jaar opnieuw dezelfde sterfscenes Goud gekleurde en bruine blaadjes Eerder groen en fris Nu dor en levenloos Door een zuchtje wind meegenomen Naar de aarde Opgenomen in de schoot van moeder aarde Jaren geleden zat daar één blaadje bij Één blaadje dat niet één van de velen was Niet een zoveelste groene die verdorde Geen fris groen verkleurend naar bruin Een gouden blad in de zomer Zonnestralen weerkaatsten En dat blaadje straalde En blonk En viel op met haar warme gloed Die herfst verkleurde dat blaadje niet Ze werd niet bruin en verdorde niet Ze brak af En viel In de schoot van moeder aarde En ze was daar welkom Met haar gouden gloed

Ochtendzon in de herfst