Donderdag viel er plots een vliegtuig uit de lucht. Al snel circuleerden berichten dat er wellicht 20 Nederlanders in dat vliegtuig konden zitten. Dat aantal werd telkens naar boven bijgesteld. Nu blijken er 193 Nederlanders te zijn omgekomen bij de ramp in Oekraiïne. ramp mh17

Vaak ben ik geneigd om iets te vinden van nieuws en er via Facebook, Twitter of Google plus mijn mening over te geven. Nu is dat anders.

Ik merk bij mezelf een soort van stilte hierover. Een schroom om er zelfstandig iets over te melden. Ik verneem zo veel mensen die hun verbijstering uitspreken en hun verdriet over zo veel ellende dat nu zo dichtbij gevoeld wordt.

Ik voel dat ook. En tegelijk voel ik hoe hypocriet ik dat van mezelf vind. Wat maakt die 193 Nederlanders nu anders dan de meer dan 700 doden door het Ebola virus in West Afrika?
Daar neem ik voor mezelf notie van en ik ga zonder rimpelingen in mijn bestaan verder. Nu schudt en golft Nederland van de emotie. Vreselijke boosheid en neiging tot liefst grove represailles. Een diepe verbijstering over de redeloosheid van de gebeurtenis. Ik voel daar in mee. Ik voel verbijstering, boosheid, onmacht en een verlangen naar rechtvaardigheid.

En schroom.

Schroom omdat ik mezelf ook hypocriet vind. Waarom zijn deze Nederlanders voor mij meer waard dan 700 West-Afrikaners? Wat maakt nu dat Ik hier iets bij voel en over die Ebola niets? Ik ken die 193 evengoed of slecht als die 700 mensen in West Afrika.
Ik vind het hypocriet van mezelf.

Toen was het stil en schuif ik al die substituut gevoelens aan de kant. Ik denk dan aan 193 mensen wier leven ineens stopte. Voor wie een spannend vooruitzicht resulteerde in zwarte stilte. Daar denk ik nu aan. Aan hen. In stilte, omdat ik me ook schaam voor al die mensen die dagelijks net zo zinloos overlijden en aan wie ik geen seconde denk.

Daarentegen: mag mijn leven bestaan uit meer dan alleen denken aan de ellende van anderen?

Ik blijf het ingewikkeld vinden. Daarom pluk ik maar gewoon de dag.
En toen was het nog weer even … stil.

En toen was het stil
Getagd op:            

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *