Odendaals

Op heterdaad betrapt..

Gegevens

Gemaakt op vrijdag 15 maart 2013 13:02

Donderdagavond 14 maart 2013 was een avond als vele anderen. Hoewel; het was al dik maart en nog steeds dwarrelden sneeuwvlokken om ons heen. Vrieskou vergezelde de avonden. 

We hadden wat televisie gekeken. Vage avonturen- en fantasyseries die je al vergeten bent voor ze geëindigd zijn. Ook daar weer een hoewel; mijn vrouw kijkt graag naar "American Horror Story". Dat vindt ze spannend en gaaf om te kijken. Ik persoonlijk krijg letterlijk koude rillingen bij die serie. Begint al bij de openingstune.

Brrr... terwijl dat programma draaide, vond ik het welletjes en maakte me op om de hondjes uit te laten. Dat is telkens een kleine, laatste ronde voor het slapen gaan.

Het was een mooie nacht. Vrieskoud, windstil met een heldere hemel vol sterren. Vanaf het Landswerf kan je dat altijd mooi zien. Daar is het donker en als ik dan omhoog kijk zie ik het hele schouwspel van flonkerende sterren, ver ver weg. Dan voel ik me klein en realiseer ik me dat ik maar een zuchtje ben in de tijdspanne van het heelal en denk ik telkens: hoe blijf ik in het hier-en-nu genieten van al die pracht om me heen? 

Maar goed, dit verhaal gaat niet over filosofische bespiegelingen. Het gaat ook niet over nare programma's. Het gaat over ...op heterdaad betrapt.....

Terwijl ik de straat inliep waar we wonen, zag ik 2 mannen bij mijn auto staan. Ze stonden in het halfdonker en ik zal vooral silhouetten van mannen. Ik realiseerde me niet werkelijk wat er gebeurde, maar reageerde toen ik de binnenlamp van mijn auto aan zag. Ik riep: "Wat doe je bij mijn auto!"

De mannen reageerden verschrikt en pas toen ze als een haas er vandoor gingen en dan bedoel ik echt: ALS EEN HAAS, toen dacht ik.... dit hoort niet. Ik liep met de hondjes naar binnen, liet de riemen vallen en riep iets naar binnen om mijn vrouw de riemen af te laten doen. 

Ik rende naar buiten en nam de afkorting in de richting waarin ik dacht dat de mannen liepen. Richting de Westerhaven renden ze, dus ze konden eigenlijk alleen maar richting de Kwikkelsebrug. 

Overigens had ik geen seconde bedacht wat ik zou doen als ik ze tegen zou komen. Dat was van latere zorg. Maar natuurlijk zag ik niemand. 

Ik belde politie, niet het alarmnummer, maar hun normale nummer. Na een korte uitleg verbond de dame me toch maar door met het alarmnummer zodat ze nog konden gaan kijken. Omdat het zo vers was, dit gebeurde. 

Bij het huis aangekomen keek ik in de auto. Geen braaksporen. Sultana's weg, autopapieren weg (kentekenbewijs en keuringsrapport). Die papieren kan men niets mee. Het zat in een mapje, dus wellicht dacht men dat er meer belangrijke papieren in zouden zitten?

Ik wilde wat doen en pakte de auto om wat rond te rijden. Kijken of ik de mannen nog zou kunnen vinden. De ene man had ik qua silhouet aardig duidelijk gezien. Richting 2 meter lang, Petje op, lichtgrijze glimmend ski-jack met zwarte cijfers er op. Slungelig en duidelijk Nederlander. 

Toen ik terug kwam bij huis, stond er net een politieauto met 2 agenten. Ze hadden rond gekeken en namen mijn procesverbaal op. 

Terwijl ik dit tik, komt er net een agent aan de deur, met het uitgewerkte procesverbaal. Deze heb ik ondertekend en de aardige man gaf me de tip om in de gaten te houden of er de aankomende tijd rare boetes binnen komen. Men kan namelijk proberen nieuwe kentekenplaten te kopen met de kentekenbewijzen. Door mijn procesverbaal heb ik toch een bewijsstuk in handen die mij dan kunnen helpen. 

De politie heeft me heel goed geholpen. Erg blij mee. 

Straks maar even nieuwe sultana kopen....