Digitaal monument voor mijn zusje
———————————————-

Lieve Tamara,

Ik heb je nooit ontmoet. Ik ken je alleen van een korte mededeling dat je er even was en toen weer ging. Ik was toen ongeveer 9 jaar en ik weet dat ik in de woonkamer bij Oma Odendaal was, toen ik het nieuws kreeg. Ik begreep er weinig van, behalve dat ik veel verdriet om me heen voelde. Dat verwarde me destijds, dat weet ik nog heel goed. Tot gisteren was dat alles wat ik wist over jou.

Sinds gisteren weet ik dat jij mijn zusje was. Je was geen naamloos kind. Moeder vertelde me dat je Tamara heet. Negen jaar jonger dan ik was je.
Je leefde maar enkele uren, want je had een open ruggetje en nog wat van die akelige dingen.
Nu pas weet ik dat je mijn zusje was en ben ik me bewust van jouw bestaan. Nu pas voel ik de incompleetheid van het gezin waar ik in was.

Ik vind het verdrietig dat ik je niet heb mogen leren kennen. Dat ik geen grote broer voor jou mocht zijn.
Ik wenste dat we samen zouden spelen en ik je zou plagen maar tegelijk veel van je houden. Dat we samen groter groeiden en ik misschien ooit wel getuige zou zijn bij jouw huwelijk met een man of vrouw. Ik had graag als volwassen man met jou samen thee gedronken, ergens. Trots op je zijn omdat jij jou was. Dat we samen zouden lachen om situaties om ons heen of om mensen die gekke capriolen uithaalden.

Dat was er allemaal niet, want enkele uren nadat jij het levenslicht zag, doofde die weer voor jou. Nu ik er over nadenk en zo door mijn lijf voel, merk ik dat ik dat ik had gewild dat we compleet waren.

Ik vertel je nu dat jouw grote zus jaren geleden stierf. Miranda zou een geweldige steun voor je zijn geweest als grote zus. Haar wijsheid en liefdevolle zorg zou jou geholpen hebben door het leven, dat soms stevige tikken kan uitdelen. Ik heb het na een jarenlange zoektocht goed. Ik zorg goed voor mezelf, hoewel ik daarin nog steeds leer. Ik zorg voor mijn geliefden en ik ben loyaal. Ik had je nooit in de steek gelaten, zusje!

Nu ik hier met een brok in mijn keel en vochtige ogen denk aan jou, die ik nooit heb gekend, voel ik dat ik jouw bestaan wil eren. Ik wil dat iedereen weet dat jij mijn zus was en bent, ook al ben je niet lijfelijk bij me. Neem je plaats in, als mijn jongere zus.

Tamara, ik eer je met een buiging, diep vanuit mijn hart. Ik ben je broer en jij bent mijn zus.

Je broer, Patrick

Lief zusje; ik heb je niet gekend
Getagd op:        

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *