In mijn hoofd zoemt telkens, terwijl ik dit tik, het boek waar Bilbo Balings in “The lord of the Rings“ aan schreef. “there and back again, a hobbits tale”.
Het verhaal van een groots avontuur, waarbij de hoofdrolspeler uiteindelijk weer terugkeert naar zijn oude bestaan, maar wel volledig veranderd. Wij gingen ook op een avontuur. We keerden weer terug en we hebben herinneringen die ons leven lang bij ons blijven.

2016 was weer zo’n jaar waar nog lang over gepraat zal worden. Voor ons ook. Het was een druk jaar en we waren behoorlijk moe zo aan het einde van het jaar. Toen ik nadacht over wat ik Paulien voor haar verjaardag zou geven, kwam al snel de gedachte aan een korte vakantie voorbij. Wat begon als een idee voor een paar dagen er tussen uit, kwam uit op een 7-daagse reis naar Egypte. Naar Marsa Alam. Een kleine oase, halverwege de Rode zee vanuit ons bezien. Op een resort. We vertrokken 31 december en vierden oud en nieuw om 11 uur Nederlandse tijd in de lobby van het resort. De vliegreis duurde ongeveer 5 uur. De temperatuur was op dat moment in Nederland rond de 2 graden. In de avond in Marsa Alam was het ongeveer 17 graden. Overdag hadden we temperaturen van 22 tot 26 graden.

Hotel Red See Port Ghalib

Aan een haven, vlak bij het enorme vliegveld van Marsa Alam, ligt het resort welke 7 dagen ons huis zou zijn. Een prachtige oase, geklemd tussen zee en woestijn. Palmbomen, wuivend en wel, zwembaden, restaurants en overal bars waar we iets konden drinken of eten.

Onze kamers waren ruim, met een goede douche. Jochem had helemaal voor zich alleen een kamer direct naast die van ons. We keken uit over het resort met zo’n 50 meter verderop de zee. Fenomenaal om bij het wakker worden de zon de zee te zien strelen!

Het personeel was uiterst bezorgd over onze rust. Zodra we maar de neiging hadden om iets op te pakken en op te ruimen, werden ze bijna boos op ons en regelden ze dat voor ons. Vriendelijke mensen die hard werken om het ons naar de zin te maken.

Het eten was…tja… egyptisch met een vleugje westers er doorheen. Veel kleine hapjes met vlees, vis en verse groente. We konden ook kiezen voor pizza of kipburger. Het smaakte niet verkeerd en soms waren de smaken wat apart. Er wordt in de Egyptische keuken niet heel nadrukkelijk met kruiden gesmeten dus het was niet te heet voor onze smaakpapillen. Men is erg gek op zoetigheid, dus daar is genoeg van te vinden. Het verschil tussen ontbijt, lunch of diner is voor mijn gevoel niet zo groot. In alle gevallen was het eten beschikbaar als buffet en kon je bij diverse koks verse gerechtjes bestellen. Zo was pizza of een soort van pannenkoek ook een optie.

Oud en nieuw; de reisdag heen

Jochem had nog even de hoop dat hij vuurwerk zou zien, maar hij kwam bedrogen uit. Kerstbomen genoeg, maar vuurwerk…nee.

Rond 21 uur waren we na de reis van 5 uur vliegen in onze kamer. We gingen na wat uitgepakt te hebben naar de lobby om daar wat te drinken. Mangojuice; een drankje dat we nog vaak zouden nuttigen. Iemand had ons bij het eten aangepraat dat we absoluut naar het eindejaarsfeest toe moesten. Voor maar € 20,00 per persoon konden we daarheen met prachtig entertainment. Jochem mocht dan wel voor niets mee. Nou…dat hebben we geweten.

In het international Convention center dat onderdeel van het resort uitmaakte, gingen we, nadat we een gouden bandje om hadden gekregen naar binnen om terecht te komen in een enorme bak herrie met stampende housemuziek. Niet lang hoefden we te wachten op DE show. Een groep dansers liet hun kunsten zien op muziek van Queen. Ze hadden de muziek op de een of andere wijze zo weten te mixen dat het soms wel een halve minuut duurde voor we de Queen nummers herkenden. Best knap op zichzelf. De dansgroep was deftig gekleed in goud met zwart en ze dansten het vuur onder hun schenen vandaan. Het leek overigens of het groepje vorige week bij elkaar was gekomen met het idee: leuk. We gaan optreden, wat zullen we doen? Queen, ja dat is gaaf!

Laten we zeggen dat ons idee van hoogwaardig entertainment anders is. Deze groep was nimmer verder gekomen dan de eerste ronde van Idols. De zanger die af en toe door Queen liedjes heen blêrde eveneens. Ik denk dat wanneer ik mijn best doe, ik zijn niveau op zijn minst kon matchen. Dat geeft wel een goede indruk denk ik van diens zang”kwaliteiten”.

We hebben er met ons 3 enorm om gelachen en zo was het toch die 20 euro waard. We trokken het echter niet tot 12 uur en gingen rond 11 uur weer richting de lobby van ons resort.

Al snel kwamen er meer mensen uit vlucht HV0551 bijeen in de lobby en na korte tijd zaten we in een rondje met 15 onbekenden gezellig te kletsen. Een aardige dame uit Waddinxveen die daar met haar dochter was om net als ons bij te komen na een pittig jaar, had enkele oliebollen die ze in kleine stukjes sneed en uitdeelde. Zo hadden we toch een beetje het thuis-gevoel. Terwijl voor ons de klok naar 12 uur bewoog, vermaakten we ons uitstekend. Zo ontstond de HV0551 groep!

Het nieuwe jaar luidden we uit met een luide juich (dat was ons eigen vuurwerk) en hartelijke zoenen en knuffels. Het mooie was dat we dat om 1 uur nog een keer konden doen. Het jaar kon zo voor ons niet beter beginnen, behalve dan dat we niemand van onze familie konden spreken. Via Whatsapp waren we in contact met hen. Tegen 1.30 uur gingen we naar bed. Net als de rest van de groep waren we moe van een lange dag reizen.

Zondag, 1 januari; ontdekken

Onze eerste dag straalde ons al vroeg tegemoet. De zon kwam  al ongeveer half 7 op en de temperatuur steeg al snel naar 22/23 graden. We werden ongeveer half tien wakker. We konden ontbijten tot 10 uur en we waren 10.15 uur in het restaurant. We konden nog net wat broodjes pikken, terwijl ze alles al aan het inpakken waren. Na een kop koffie gingen we naar het strand. Er waaide een stevige wind die her en der schuimkoppen opjoeg. Overal aan het strand waren rieten parasols met windbescherming en ligstoelen.

We kwamen enkele mensen uit het vliegtuig tegen en kletsten gezellig met hen op hun ligstoelen. Jochem en ik gingen de zee verkennen. Het water was ongeveer 18 graden. Lekker. We liepen tot onze knieën het water in om daar zee-egels, doktersvissen en Dory vissen te zien zwemmen om ons heen. Prachtig! Overal om ons heen versteend koraal. Zo’n 50 meter uit de kust was de branding. Daarachter was het water diepblauw van kleur. Het water was zo helder dat je met gemak alle vissen kon zien zwemmen. Een lange pier liep tot voorbij de branding het water in. Jochem en ik wandelden daar overheen. Vanwege de wind was de helft van de pier afgesloten. Evengoed was het prachtig om vanaf de pier dat heldere water te zien.

Op een of andere manier kwamen we de groep mensen van oud en nieuw telkens tegen op het resort. Al snel ontstond het idee om samen naar Luxor te gaan. Vooraf hadden we hier over gesproken en bedacht dat de verre reis in zo’n korte vakantie niet prettig was en de intentie was om deze excursie niet te maken. Desondanks bleef de verlokking van Luxor met Karnak, Vallei der Koningen en een tocht op de Nijl lokken. Toen de groep als geheel wilde gaan, waren we snel om. Met een hele groep gaan leek ons extra leuk!

Er waren al wat onderhandeling schermutselingen geweest om de prijs te drukken. Plannen werden gemaakt en besproken met de reisleiding. Uiteindelijk besloten 13 van de 15 mensen mee te gaan. 2 mensen konden niet mee, omdat de 17 jarige dochter niet ver kon lopen en afhankelijk was van een rolstoel. Bovendien zou de lange dag teveel inspanning vergen en dat is wel veel gevraagd van een vakantie. Zo hadden we een eigen minibus geregeld, zodat we niet afhankelijk waren van 50 onbekenden die om de haverklap ergens iets moeten.

In de avond aten we met de groep samen en hadden we daarna weer een gezellige avond in de lobby. Het was een aparte gewaarwording dat de stroom enkele uren uitviel en het langzamerhand aardedonker werd in de gebouwen. Alleen de noodstroom werkte.
We gingen tijdig naar bed om wat slaap in te halen. Tegen 11 uur lagen we heerlijk in ons bed!

Maandag, 2 januari; zwembad

Dit keer waren we vast van plan om ons ontbijt te halen. Nog voor half tien zaten we klaar voor het ontbijt. Onze zwaarste overweging voor de maandag was: gaan we op het strand liggen of bij het zwembad. Na ampele overweging, werd het het zwembad. Reden was de wind die behoorlijk was. Bij het zwembad konden we tenminste uit de wind liggen. Wederom kwamen we elkaar weer veel tegen. De groep. Bij het zwembad lagen we vlak bij elkaar en zo konden we weer gezellig kletsen. We constateerden al rap hoe leuk en bijzonder het was, dat we zo spontaan en gezellig als groep optrokken. We spraken af om samen te eten en regelden de laatste details rondom de reis naar Luxor die op dinsdag zou plaatsvinden.

Deze dag gaat de annalen in als een dag met zon, zee, zwembad, eten en gezelligheid. Punt.

Hij eindigde wel vroeg, want de volgende ochtend werden we om 4.30 uur verwacht om in de bus te stappen…. op weg naar Luxor.

Dinsdag, 3 januari; Luxor

Om 3:15 uur stonden we op. I kid you not! In de vakantie zo vroeg opstaan is feitelijk gekkenwerk, maar om onderwerpen van je Bucketlist af te kunnen strepen, moet je wat over hebben. Een beetje slaperig, maar opgewonden wegens het aanstaande avontuur, stonden we tijdig klaar. De minibus stond keurig op tijd klaar. We hadden een meerijdende gids die ons de hele dag zou begeleiden, een chauffeur en een tweede chauffeur die we ergens in een plaats onderweg zouden oppikken.

Heenreis

De reis zou 4 uur kosten. Dat bleken later Egyptische 4 uren te zijn. Het werden er 6.

Het eerste gedeelte van de reis gingen we noordwaarts. Langs de kust. Tegen half 7 gloorde het eerste licht in het Oosten. De zonsopgang in de Rode Zee was erg mooi, terwijl aan de andere kant van de bus in het duister de woestijn zich steeds meer liet zien. In het plaatsje Al Qusir werd onze minibus volgetankt. We reden door de straten langs chaotisch gebouwde huizen, veel troep en puin en kleine winkeltjes. Sinds de revolutie had Egypte het economisch zwaar gehad en dat zag je terug in de bouw.

Na ongeveer 1,5 uur rijden kwamen we in de havenstad Farada, daar draaiden we van de kust af en gingen we de woestijn in. Eerst moesten we langs 1 van de eerste politieposten. Daar zouden we er nog veel van tegenkomen. Checkpoints met bewapende politiemensen die telkens de bus zouden begeleiden door tot de volgende checkpoint met een auto voor de bus uit te rijden. 2 mannen telkens achterin met Kalashnikovs uit het raam stekend. Voor onze veiligheid, al weet ik nog steeds niet precies tegen wie we beschermd moesten worden.

We reden door een woeste streek met bergen met scherpe rotsen in rode steen, die verderop veranderden in ronde bergen met een meer gelige kleur. Zand en rotsen. De weg was redelijk goed. Na weer een uur rijden, kwamen we bij een cafe waar we een sanitaire stop konden doen en wat koffie konden drinken. Koffie in Egypte betekende steevast Nescafé. Egyptenaren zijn meer van de thee.

De bergen maakten plaats voor een vlakte met vooral veel zand.

Na weer zo’n 2 uur rijden kwamen we uiteindelijk bij de Nijldelta. Daar was het groen. Palmbomen en allerhande gewassen werden verbouwd. Overal vond irrigatie plaats via kanalen en geultjes die via pompen uit het kanaal voorzien werden van water. Dat was ook hard nodig want het regent heel af en toe een dag tot anderhalve dag.

We zagen veel mannen met karren waarvoor een ezeltje was gespannen die groenten en andere waren naar de mensen toe brachten. Veel mannen op oude, Chinese motorfietsen sjeesden aan alle kanten langs onze bus. Opvallend vond ik dat bij elke brug een man stond in burger (dus met een gewaad en sjaal) en een geweer. Soms een oude karabijn of soms een Kalashnikov. Om de paar kilometer kwamen we langs een checkpoint met drempels, spijkergordels en veel politiebewaking, waar de begeleidende auto werd afgewisseld met een volgende. Had te maken met de verschillende burgemeesters (sheiks), waardoor er verschillende auto’s met ons meereden.

Veel huizen waren een soort van blokkendozen, waar telkens de fundamenten voor de volgende verdieping al gereed waren. Stalen uitsteeksels die de anticipeerden op uitbreiding van de familie. De huizen waren vaak van donkere steensoorten met kleine ramen. Niet erg fraaie bouwwijze, als je het mij vraagt, maar op zichzelf best handig. Elk huis is gebouwd voor de toekomst. Soms zag je dat dan ook ergens de middelen op waren en werd (een deel van) de verdieping afgedekt met palmboombladeren. Schijnt uitstekend te werken. Als het ook maar zo’n 2 dagen per jaar regent, hoef je daar ook niet echt rekening mee te houden. Alles is gericht op buiten leven en op het weren van de zon, die in de zomer onbarmhartig heet is.

We reden weer ongeveer 2 uur langs het kanaal, tot in Luxor. Daar bereikten we Karnak na een korte rit door de stad en konden we van start met ons drukke programma. Ook tijdens de reis zong onze gids “begin de dag met een dansje” met ons en vertelde hij van alles over het leven in Egypte. Hij was van onschatbare waarde voor het welslagen van deze dag voor ons.

Karnak

Bij Karnak wemelde het van de touringcars met toeristen van vele nationaliteiten. Karnak is tenslotte een tempel met wereldfaam. Nadat de gids onze tickets geregeld had, begon hij zijn verhaal over Karnak. Over de vele farao’s die gebouwd hadden aan de grootsheid van de tempel. Met name Ramses II had er veel werk in gestoken. Obelisken van 40 meter hoog die uit 1 brok graniet gehouwen waren en volledig bedekt met hiërogliefen, pilaren van 25 meter hoog met een doorsnede van wel 2 meter, verschillende heiligdommen, gewijd aan Amon Ra en andere Egyptische goden. Het was allemaal overweldigend! Alexander de Grote had er uit 1 brok graniet een heiligdom laten houwen met daarin een offersteen. Prachtige plafond- en muurschilderingen sierden deze.

Een mannetje met een gewaad, 3 tanden en een gekke snor riep me en vertelde me precies waar ik de beste foto’s kon maken. Braaf luisterend maakte ik zo enkele foto’s van Paulien en toen we verder wilden, kreeg de beste man natuurlijk een fooi. Daar vroeg hij nadrukkelijk om. Het is redelijk gebruikelijk in Egypte om fooien te geven. Dat was wel iets waar we continue aan moesten denken. Zit toch niet zo in ons systeem.

Nadat we ons met ons 15 vergaapt hadden aan al dat fraais, werden we de bus in gejaagd door onze gids. Hij leerde ons ons eerste Arabisch: “Jalla Jalla habibi!”…oftewel “opschieten, schatjes!” Dat riep hij meermaals, telkens met een grote grijns op zijn gezicht. We gingen door naar het restaurant genaamd Habiba… jawel: Schatje. De lunch daar kan ik kort over zijn: matig. Het was niet vreselijk, maar Rob Geus had vast afkeurend gekeken en hij was er zeker niet blij van geworden. Onze magen werden in ieder geval afdoende gevuld om verder te kunnen met het programma.

Vallei der Koningen

Na een rit door Luxor, reden we over een brug naar de Oostbank van de Nijl. Aan de rand van Luxor gingen we een klein stuk de bergen in, want daar was de vallei der Koningen. Een vallei waar 64 tombes liggen van farao’s. Buiten mochten we fotograferen, maar in de tombes niet. Daar heb ik dus helaas geen foto’s van kunnen maken. Bij de ingang werden we afgezet. Nadat we een klein straatje met opdringerige verkopers passeerden, werden we met een treintje naar de graven gebracht. Dat scheelde een redelijk stuk de berg op wandelen.

De vallei der Koningen was ideaal voor de farao’s om daar gemummificeerd en begraven te worden, omdat de lucht er zeer droog is en de mummies dus een lang leven beschoren is.

Aan de buitenkant waren de graven niet meer dan een gat in de berg, omlijst met egale stenen. Farao’s waren bang voor plundering en maakten de buitenkant onaantrekkelijk. Ze hadden ook vaak blinde muren gemaakt om plunderaars te foppen.

Sommige graven waren meer dan 300 meter in de berg diep gemaakt. Lange rechte gangen, vol met kleurige hiërogliefen en nissen waar de rijkdommen in bewaard konden worden. We bezochten het graf van Merenptah. Deze had een lange, diepe gang met daarachter een enorme sarcofaag. Een ruimte daarvoor was er een kleinere sarcofaag. Daarin werden de organen bewaard. Daar was de sarcofaag zeer indrukwekkend. Vervolgens gingen we naar het graf van Rameses IV. Daar was geen tombe, maar een soort van gat in de grond. Daar was echter de muurschildering fantastisch rijk gekleurd.

Tenslotte gingen we nog naar Rameses IX. Daar was de sarcofaag en de muurschildering erg mooi. Zeer indrukwekkend.

Het graf van Tut Ankh Amon lag er ook. Daar konden we tegen betaling in, maar diens tombe en de inhoud daarvan ligt geheel en al in Caïro. Dat leek ons niet zo interessant.

En hup, daar gingen we weer de bus in. Met een brede grijns stimuleerde hij ons om voort te maken. Op weg naar de tempel van Hatsjieptsu. De enige vrouwelijke Egyptische farao!

Tempel van Hatsjepsoet

Hatsjepsoet was de enige vrouwelijke Egyptische farao die 20 jaar regeerde. Cleopatra was ook een farao, maar zij was niet Egyptisch van komaf.

Ze had nogal wat vijanden gemaakt en dat zag je terug in de afbeeldingen op haar tempel. De afbeeldingen die haar representeerden, daarvan was telkens het gezicht weggemaakt. Dat betekende in hun geloof, dat ze niet kon reïncarneren.

De tempel die ze had laten bouwen, bestaat uit 3 verdiepingen met zuilen. De daadwerkelijke mummificatie vond plaats in deze tempel. Het hele procédé werd daar uitgevoerd en dat duurde wel tot 70 dagen. Vanuit de tempel was er een pad aangelegd, omgeven door Sphinxen. Dat pad ging van haar tempel helemaal naar de Nijl. Recht in het verlengde van dit pad kon je Karnak zien liggen.

Ook hier werden we vanuit de bus door een straatje met allerhande verkopers gebracht. Paulien moest een keer haar strenge gezicht opzetten om een te opdringerige verkoper terug te laten deinzen. Had ie niet van terug! Ook hier waren er treintjes die ons naar de trappen brachten om de tempel te betreden. Ook deze tempel vonden we indrukwekkend, als ik de gezichten om me heen zo bekeek. Na een kort verblijf werden we weer -Jalla-Jalla-Habibi- naar de bus gebonjourd en stond het laatste deel van het programma voor ons. Een boottocht over de Nijl.

Boottocht over de Nijl

Ik heb geen officiële bucketlist, maar had ik die, dan stond een tocht over de Nijl daar zeker op. Ik kan daar nu een vinkje bij plaatsen, bij mijn niet-officiële bucketlist. Wel een met hindernisjes, maar daarover zo meer.

We kwamen bij de kade waar tientallen kleine bootjes lagen. Fantasieën over cruiseschepen of Faluka’s waar we in zouden varen werden lekgeprikt door de aanblik van een roestige, krakkemikkige boot met buitenboordmotor.  Een stevig dak tegen de zon en kussentjes om lekker te kunnen zitten en wij maakten het ons gemakkelijk. De zon stond al laag en we waren mooi op tijd om de zonsondergang op de Nijl mee te maken.

Vol goede moed ging het gas los en al snel waren we in het midden van de Nijl. Prut prut…. en de motor viel stil. Ok. Kan gebeuren dachten we. We bemoeiden ons maar met de zonsondergang en Jan en Jet die de Titanic pose nadeden op het dak van de boot.

Even later ging het deksel van de motor af en werd er geprutst met tape. Dat is over het algemeen geen goed teken, als er tape aan te pas komt. Na een vertrouwen wekkende glimlach van onze kapitein, ging de motor na wat moeizaam getrek ook weer pruttelend aan. Hij ging echter niet verder dan wat gepruttel en tegenstribbelend gaf de motor net zo hard weer de geest. Er werd verder geprutst.

Ondertussen dreven we vrolijk verder mee met de stroming. Zoetjes aan begonnen we ons lichtjes zorgen te maken over een goede uitkomst van dit avontuur, maar net toen de twijfel echt toesloeg, besloot de motor enthousiast toeren te maken. We zagen ook nog een riool uitkomen op de Nijl. Wat ons deed besluiten om maar niet in de Nijl te willen springen.

We konden eindelijk richting de Westbank van de Nijl. Onze bus was ondertussen via de eerder genoemde brug naar de Westbank gereden om ons daar op te pikken.

Na nog twee keer een verplichte pauze in het varen wegens protesterende buitenboordmotor, lukte het ons toch om de kade te bereiken. Een boot met een politieagent kwam ons nog tegemoet om bezorgd te informeren of het allemaal wel goed kwam met ons. Via een gammele steiger kwamen we weer op de veilige oever terecht. Daar konden we naar de WC, ten minste voor zover het die naam verdiende. Het was niet de meest ranzige toilet die we hadden gezien, maar het kwam in de buurt. Die eer verdiende het eerste toilet waar we mochten verpozen. Dat was zo goor, dat ik niet eens de woorden kan verzinnen om dat te beschrijven!

Ik was; en ben nog steeds, enorm onder de indruk an de Nijl. Die prachtige zeilschepen het brede perspectief, de schitterende zonsondergang en simpelweg het feit dat we op de Nijl hebben gevaren was geweldig! Ondanks de hortende en stotende boottocht was het een geweldige belevenis.

Terugreis naar Marsa Alam

Het duister had inmiddels de Nijldelta bereikt. Ons programma was compleet. We gingen de bus in voor de rit naar huis. Een discussie startte over de verwachte tijd van thuiskomst. De gids hield het op 10.30 uur en enkelen van ons twijfelden sterk of dat haalbaar was. Of dat niet een Egyptische berekening was. We verwachtten dat het langer zou duren. Tegen 17 uur gingen we rijden, niet nadat de chauffeur bij een winkeltje hoofdpijntabletten ging aanschaffen.

De reis terug duurde lang. Veel te lang. Weer 6 uur in de auto, geheel in het donker. Af en toe sliepen we wa
t, zongen liedjes (jawel de clichés kwamen ook voorbij). Uiteindelijk, nadat 2 uur voordat we weer terug waren enkelen aangaven dat ze niet verder wilden en gewoon uit die bus wilden, kwamen we heelhuids en wel weer aan bij het resort.

Samen dronken we nog wat in de lobby. Dat kon nog net. We vielen enkele minuten voor 12 uur de lobby binnen. Net voor de bar sloot voor gratis drankjes. Moe gestreden vonden we allemaal snel ons bed. Volgens mij konden we terugkijken op een geweldige dag!

Woensdag 4 januari; zwembad

Paulien en ik waren om 9.30 wakker en ontbeten in het restaurant. Daar kwamen we al weer mensen uit de groep tegen. Jochem sliep nog lekker. Hij kwam pas later op de ochtend aanzetten, nog een beetje slaperig.

Spontaan ging een deel van de groep bij het zwembad op een ligstoel zitten op een plek waar we lekker uit de wind zaten bij het grote zwembad. Een fijne plek. Daar verbleven we eigenlijk de hele dag. Een dag met lekkere drankjes, lekker eten, mooie gesprekken waarin we ook refereerden aan hoe bijzonder we het vonden dat we elkaar als groep zo snel vonden en zoveel plezier met elkaar beleefden. Het was een heerlijk ontspannen dag; genieten! De 2 meisjes van 7 en 8 van 2 gezinnen in de groep speelden zo’n beetje de hele dag met Jochem. Hij was zo aardig om met hen mee te spelen. We kochten een bal voor in het zwembad en we hebben ze niet veel gezien die dag. Tussen de middag konden ze patat met hotdogs halen bij het zwembadrestaurant en daar maakten ze gretig gebruik van.

Rond 16 uur daalde de zon snel in het westen en werd het frisser. Tijd werd het om rustig te douchen en eventueel een cappuccino. Nou ja….de term is eigenlijk te veel eer voor wat we kregen. De cappuccino daar was een mok met Nescafe. Egyptenaren drinken veel thee en bijna geen koffie. Toen we tijdens de lunch eens een cappuccino bestelden, vroeg de ober 3x of we dat wel zeker wisten. Hij keek er vol ongeloof bij. Hij zag er uit of hij zich moest inhouden om niet hoofdschuddend die stomme toeristen uit te schelden.

Stipt om half 7 startte ging het dinerbuffet open. Geen seconde eerder! We stonden klaar om als groep een paar tafels bij elkaar te bezetten en we aten samen gezellig. Na het eten verhuisden we naar de lobby om daar eveneens tafels bij elkaar te graaien en de stoelen of ligbanken (het was wat onduidelijk wat ze nu precies waren) te bezetten. Gezellig kletsen en drinken, terwijl de kinderen genoten van het entertainment in de vorm van een kinderdisco. Heerlijke dag!

Donderdag 5 januari; port Ghalib en zwembad

De dag startte zoals de woensdag met dien verstande dat we eerder bij het ontbijt waren. We begonnen daarnaast met een wandeling naar de haven. Daarbij liepen we langs de sjiekere variant van het resort, waar de prijzen hoger waren en de kamers iets luxueuzer. Er stonden ook enkele kostbare villa’s met eigen zwembad die ook voor de verhuur waren.

Bij de haven zagen we ook al koraal en de prachtig gekleurde vissen die we normaal alleen in aquaria zien. Er lagen enkele jachten waarmee je dagtrips kunt maken om te snorkelen of duiken. Uit de wind en in de zon, daar bij de haven was het al erg warm. We stelden ons voor hoe dat in de zomer zou kunnen zijn, wanneer de temperatuur daar wel 45 graden kan zijn. Het doel was informeren of een trip met de Seascope haalbaar was. Uiteindelijk vonden we het teveel geld voor te weinig opbrengst. We kwamen op het idee om voor een paar euro een snorkelset te huren en dan zelf te gaan snorkelen. Vanaf het strand kun je al prachtige vissen zien en met wat geluk ook een zeeschildpad. Dat plan reserveerden we voor de vrijdag. Dan konden we eerst kijken wie er mee wilden.

We wandelden op ons gemak terug, weer naar het zwembad om daar ligstoelen bij elkaar te zetten en te zonnen. Het water was warmer dan de dagen er voor en de buitentemperatuur was ook iets hoger. Ik schat een graad of 24.

Het entertainment team kwam ons sommeren om mee te doen met Aquagym. We stonden daar als malloten op de muziek te gymmen in het water. Geen gezicht ongetwijfeld, maar we hebben wel gelachen!

De rest van de dag bestond uit zwemmen, kletsen, eten, kletsen, eten. Voor het diner hadden we plaatsen gereserveerd bij het Palace hotel. Dit hotel is wat sjieker dan het onze en bij het arrangement hoorde dat we 1 keer in het Palace mochten eten. Het eten was inderdaad iets beter dan bij ons, maar de sfeer daarentegen een stuk minder. De bediening was niet echt aardig en het was zelfs zo dat de cappuccino extra betaald moest worden. We zijn daar niet lang gebleven en verbleven de rest van de avond in de lobby van ons hotel. Kletsen, drinken en dat soort zaken. Tegen 11 uur gingen we naar bed, terwijl de meisjes genoten van de kinderdisco.

Vrijdag 6 januari; snorkelen

In de ochtend wandelden we naar port Ghalib om daar snorkelsets te huren. Daarvoor hadden we nog een verjaarsliedje gezonden voor 1 reisgenoot die vandaag jarig was. Voor ieder van ons 3 huurden we een flipperset, duikbril en snorkel. We nestelden ons voor de pier aan het strand. Omdat de wind minimaal was konden we vanaf daar nu ook duiken en er was een lifeguard aanwezig. Al snel was de groep nagenoeg compleet. 1 gezin was aan het duiken om de beurt en hun meisje speelde met de ander bij het zwembad.

Om te oefenen gingen we eerst nog in het ondiepe snorkelen. Dat lukte al heel goed. Als je zoals ik vooral door je neus ademhaalt, dan moet je even wennen aan de gedachte dat je alleen door je mond kunt ademhalen en de reactie van je lijf om in protest te gaan geruststellen. Dat leerde ik vrij snel en toen kon ik genieten van de pracht onder water.

Met een snorkel zie je het leven onder water in vol ornaat voor je uitvouwen. Zee-egels, oesters, allerlei koraalsoorten zaten aan de grond. Papegaaivissen, doktersvissen, en vele andere kleurige vissoorten zwommen voorbij. Nemo en Dory waren ook volop aanwezig. Dat was al zo in water van nog geen meter diep. Het koraal was trouwens ook messcherp. Al snel had ik enkele kleine sneetjes. Dat kwam vooral doordat mijn snorkel niet goed werkte en ik telkens water in mijn mond kreeg. Omdat je alleen door je mond kunt ademen met een duikbril en snorkel, geeft dat een soort van paniekreactie waardoor je gekke bewegingen gaat maken. 1 van onze reisgenoten had gelukkig een extra snorkel, waardoor ik normaal kon ademhalen.

Even later gingen we naar het einde van de pier, daar waar het koraal ineens zo 10 meter diep werd. Het koraal ging daar ineens recht naar beneden. Door het zoute water kon ik heerlijk drijven op de golfslag. Het water was zeer aangenaam van temperatuur.

Daar dobberde ik dan, kijkend naar het rijke leven dat zich onder mij uitvouwde. Ik was er diep van onder de indruk. Kleurig koraal in wit, roze, geel en nog meer kleuren, waaromheen de meest kleurrijke vissen zwommen. Even later keek ik naar beneden en zwom er een hele school kleinere visjes om me heen. Het was zo mooi dat ik er emotioneel van werd. Dat is overigens niet handig met een duikbril op je gezicht.

Af en toe kwam er een golf die over de snorkel sloeg. Dan kreeg ik water in mijn mond en dat was niet erg, want ik had geleerd om dan heel krachtig uit te blazen. Daarna kon je weer gewoon doorademen.

Ik geloof dat ik zo wel een uur lang langs het koraalrif heen en weer zwom. Af en toe keek ik eens richting de zee. Daar zag ik de zonnestralen het water in schijnen. Luchtbellen lichtten op als parels in de zon. Fenomenaal mooi. Het water kreeg er een fenomenale glans en schittering van.

Eigenlijk heb ik niet de goede woorden om te omschrijven wat ik zag en ervoer. Het was zo indrukwekkend dat we alle 3 aangaven dat we dit nog eens willen meemaken. We hebben het plan om na de vakantie een eigen snorkelset voor ons 3 aan te schaffen en zeker nog eens terug te keren naar het prachtige Egypte.

Even later was een goed deel van de groep aan de kop van de pier en we bespraken hoe mooi het allemaal was. 2 van de mannen sprongen van de pier het water in en toen maakten we een fotomomentje door met ons 4 van de pier te springen terwijl een 5e een foto maakte. Jochem en ik moesten wel even slikken.. het is toch zo’n 2,5 meter naar beneden. Na wat gesoebat, gingen we dan….1, 2, 3… springen! Dat leverde een leuke foto op! We hebben weer enorm gelachen met elkaar om deze overwinning. Leuk overigens als je dan net boven water komt dat dan net een golf over me heen komt. Hup, de hele Rode zee in mijn maag. Hoestend en proestend aan de kant en nog een keer!

Na weer een prachtige dag, gingen we rond 4 uur naar onze kamers om te douchen, te chillen en ons op het eten voor te bereiden.

Stipt om half zeven stonden we met de hele groep klaar voor het diner. De partner van de jarige job had geregeld dat de bediening wist dat er 1 jarig was. We hadden al eerder gezien dat ze dan de tafel versieren met bloemen en dat ze dan gaan zingen voor de jarige. Toen we zaten, rondom de inderdaad versierde tafel, kwamen ze na het serveren van wat drankjes inderdaad aan onze tafels luid een Arabisch liedje zingen, begeleid door een trom. Dat was leuk! We zongen keihard liedjes om de jarige te huldigen. We hadden samen een kadootje gekocht om met haar de verjaardag te vieren. Van het hotel had de jarige ook al een taartje gekregen. Ze was ontroerd door de hartelijke viering die we samen met haar deden. Na het eten gingen we vervolgens samen in de lobby een glaasje drinken. We waren allemaal al vroeg moe. Een dag lang aan zee, warme wind, zwemmen, snorkelen… we gingen allemaal zo rond 22 uur richting de kamers.

Zaterdag, 7 januari; terugreis

Zaterdagochtend begon voor ons mooi op tijd. Ontbijten deden we kalmpjes aan en na het ontbijt gingen we Jochems kamer uitchecken. Onze kamer konden we aanhouden tot 16 uur, kort voordat we in de bus naar het vliegveld zouden gaan. Maar eerst nog een dagje zon! Gaandeweg de week was de temperatuur gestegen van overdag 22 graden naar overdag 26 graden. Vanaf ongeveer april kan het overdag wel 46 graden worden in deze streek. Dat is best warm, zeg ik.

Jochem was al snel weer druk met het vermaken van de 2 meisjes. Hij zwom de hele dag met ze, ging met ze naar de glijbaan en liet zich veel welgevallen van de dametjes.

Wij gingen weer naar het strand en ik mocht van 1 van de groepsleden de snorkelset lenen. Zo kon ik nog enkele keren snorkelen. Ik zag weer prachtige vissen. Ik zwom alle kanten op om het koraalrif te verkennen. Ik zag weer scholen kleine zwart-witte visjes, oranje vissen en wat grotere makreelachtige vissen die zo blauw waren, dat ze in het lichte water nauwelijks opvielen. Ik zwom meermaals midden in een school van vissen. Geweldig!

We gingen tijdig richting het restaurant om nog eens stevig te lunchen, want een echt avondeten leek ons voorbij te gaan. 18.30 zouden we gaan vliegen.

Om half vijf zaten we met ons allen in de lobby. 16.45 uur kwam de bus ons ophalen. Dat ging weer op zijn Egyptisch. Ietwat chaotisch, maar men komt er wel.

Na 2 keer schoenen uit, riem af, mobiel, laptop en tassen door een röntgen (die tweede keer was wat onduidelijk waarom dat was, maar ok), moesten we door de ijzel in Nederland wachten tot 20:45 uur voordat we de lucht in konden. Ons vliegtuig was door de ijzel later richting Marsa Alam vertrokken en dus vertrokken wij ook weer later richting Amsterdam. We hoopten maar dat ondertussen de ijzel zou wegtrekken. Het is niet fijn thuiskomen als je uit de warmte de ijzel in moet.

Tijdens de vlucht keken we een film, kletsten we wat met wat leden van de groep die vlakbij zaten en andere mensen in het vliegtuig.

Mijn reflectie op deze vakantie

Ik wijd nog een alinea aan mijn ervaring rondom mijn vakantie. Ik heb meegemaakt wat ik nu ervaar als de mooiste vakantie die ik me kan herinneren. Dat is ook zo, omdat we vanaf de eerste avond al in een groep zaten, die samen dingen deed, maar ook op zichzelf kon zijn. Er was een soort van los-vast verhouding. Geen eisen, maar telkens als we samen waren, was het heel erg leuk en soms heel erg mooi of leerzaam. Het contact was vriendschappelijk en warm.

Dat vond ik bijzonder. We hebben leuke contacten opgedaan die zich uitte in een facebook-groep waarin we vakantiefoto’s delen en ervaringen uitwisselen.

Ik heb diverse momenten me zo diep gelukkig gevoeld tijdens deze vakantie. Toen ik voor het eerst samen met Paulien het water van de Rode Zee in wandelde en we tussen de vissen in het zilte water stonden, voelde ik me geweldig en ontroerd.

De momenten dat we, vaak spontaan, als groep van 15 mensen, samen kwamen en ongedwongen tijd doorbrachten waren heel erg waardevol. Ik genoot er van.

Ik heb geen Bucketlist. Had ik die, dan had een bezoek aan Karnak er vast opgestaan. Een tocht op de Nijl ook. Snorkelen stond er niet op, maar op mijn niet bestaande bucketlist, staat ie nu…. en hij is afgevinkt. Man, wat is dat prachtig om mee te maken. Duiken mag ik niet, vanwege mijn ROW, maar snorkelen komt er heel dichtbij en ik voel me gelukkig dat ik dat heb meegemaakt. De Rode zee is kennelijk een bekend snorkelgebied en ik kan nu zelf zeggen dat het een schitterende plek is om te snorkelen.

Deze vakantie gaat bij mij in de boeken als….. tja. WOW!

Met dank aan Mike en Lindy, die met hun GoPro prachtige foto’s hebben gemaakt van het rif en de vissen! Vanwege privacy heb ik alleen foto’s geplaatst waar geen mensen (herkenbaar) op staan. Ik heb echter wel 250 foto’s gemaakt.

Marsa Alam; naar de zon
Getagd op:                

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *