20 december 1994. 7.15 uur. Ik word wakker door het luide rinkelen van mijn telefoon. Nog voor ik de telefoon beet heb, voel ik een ijzige kou in me stromen. Verwarrend. Ik ben nog altijd niet helemaal wakker en ik mompel mijn naam. Het ijs in mij wordt van de andere kant van de lijn gevoed door een korte zin: “Miranda is dood.”

De wereld leek geen zwaartekracht meer te kennen. Alsof er geen boven of onder meer was. Mijn zus, mijn grote zus….. dood. Hoewel ik ergens besefte dat Miranda dan nooit meer mijn grote zus kon zijn, wilde ik niet geloven dat het waar was. Mijn lijf kon dat feit niet accepteren. Ik reageerde, als ik het me goed herinner met een even kort: “Ik kom er aan.”

Ik heb me snel aangekleed en ben lopend naar het ziekenhuis gelopen. Ik weet dat dat moet zijn gebeurd, want op enig moment weet ik dat ik in het ziekenhuis was. Daar zag ik het. Ik zag haar liggen. Haar warmte had haar nog niet helemaal verlaten. Ik raakte haar voorhoofd aan om zeker te zijn dat hier mijn grote zus lag, in haar pyjama in dat kille ziekenhuisbed.

Terwijl ik dit 20 jaar later tik, voel ik weer de enorme druk van de pijn die er op dat moment door me heen schoot.

Ik zag een orchidee liggen, ergens, deze legde ik tussen haar handen. Waarom weet ik nog steeds niet.

De donkerste dagen in mijn leven volgden. Dagen waarop ik balanceerde tussen wanhoop, geen soelaas kunnen vinden in drank, want dat deed ik simpelweg niet. Momenten van lager bewustzijn: ik schijn zelfs een keer zomaar de straat opgelopen te zijn en mijn schoonzus trok me weg, anders had ik onder een auto gelegen.

Een deel van mij was weggerukt. Mijn zus. Al vanaf dat we konden lopen, hield Miranda mijn hand vast. Ze hielp me over straat en ze was er altijd voor me. Zoals ze er ook altijd voor mensen om haar heen was. Miranda was een echte “gever.” Ze gaf mensen om haar heen altijd haar warmte, aandacht en liefde. Miranda was enorm geliefd. Maar voor mij was ze mijn baken, mijn grote zus op wie ik altijd kon rekenen. Bij wie ik samen met haar vrienden feest vierde, meezong met de langspeelplaat van Prince (Purple Rain) en Meat Loaf. Heaven can Wait speelde toen haar kist door 6 vrienden snikkend naar de auto getild werd en iedereen die haar kende zong dat lied mee, nadat ik daarmee startte. Het werd voor mij een ode aan Miranda, dat lied. Heaven can wait.

Patrick jaar of 3 oudEen ode aan Miranda die zolang ik weet altijd bij me was. Nu vertel ik dit verhaal nogmaals, aan wie dit maar wil lezen, omdat mijn zus mijn heldin was, mijn voorbeeld. Ik heb haar altijd gemist. Nu nog mis ik haar. Ik voel haar aanwezigheid ook nog altijd.

Gisteren besefte ik voor het eerst, dat ik altijd dacht dat ze me in de steek had gelaten. Dat was echter niet zo. Miranda blijft me vasthouden. Nog altijd reikt ze mij haar hand. Niet letterlijk, van buitenaf. Niet als geest of als entiteit. Nee. Miranda reikt wel degelijk haar hand dagelijks uit naar me. Omdat ik er voor kies. Ik voel dat Miranda een deel van mij is. Dat dat deel van haar in mij elke dag weer uitreikt naar mij. Zij helpt me telkens weer de kracht te vinden om positief en met energie voor anderen het leven te vullen. Miranda is zo geworden tot hoop in het leven voor mij. Hoop dat intenties in de grond positief zijn en dat het uitgangspunt mag zijn.

Over enkele dagen is het exact 20 jaar geleden dat Miranda stierf. Zomaar plots na een kort ziektebed. Het scheurende verdriet dat ik de eerste jaren voelde, is verworden tot een melancholie die me telkens weer herinnert aan wie Miranda was en hoe zij in het leven stond.

En dat ik haar mis. Nog elke dag.

Miranda

Nog steeds houdt ze me vast
Getagd op:        

3 gedachten over “Nog steeds houdt ze me vast

  • december 16, 2014 om 8:32 am
    Permalink

    Prachtig Patrick! Het verzwaart mijn hart, maar verlicht deze donkere dagen. Dankjewel voor het delen! X

    Beantwoorden
  • december 16, 2014 om 8:33 am
    Permalink

    Dat is het ook. Het is een jaarlijks ritueel bij me. Een verzwaard hart, dat de donkere dagen ook weer verlicht. Mooi gezegd, Mieke!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *