Opa Saat

De vader van mijn moeder. Opa Saat.
De momenten dat ik me herinner dat het fijn was bij mijn Opa en Oma Saat, waren de momenten die mijn zus en ik met onze Opa doorbrachten. Mijn herinneringen aan hem zijn beperkt tot enkele beelden. Ik herinner me een zilveren pen met verschillende kleuren. Hij tekende telkens voor ons diverse dieren, maar zijn mooiste dier was toch wel een hond. Met blauwe pen getekend en rood voor het tongetje. Vaak getekend op lichtbruin notitie papier.
Opa was een lange man, slank met een vriendelijk gezicht. Oma Saat was klein, gezet en de voedingsbodem voor mijn moeder narcisme.

Ik dacht niet vaak aan Opa. Ik was jong toen hij stierf. Tot deze week.

Paranormale avond

Een tijdje terug zei Paulien tegen mij: “ik ga naar een paranormale avond, ga je mee?” Toen ze het voorstelde keek ik haar wat verbaasd aan. Zij en naar een paranormale avond? Ik verwachtte dat het een grap bleek, maar nee. Het was serieus.

Ik ben meestal sceptisch over mensen die zich medium noemen. Ik geloof echt dat we ergens door verbonden zijn en dat we dat “ergens” ook kunnen waarnemen met ons gevoel, maar tegelijk heb ik het gevoel dat er nogal wat charlatans rond lopen die misbruik maken van goedgelovige mensen.
Dit medium echter, is een Westfries, broodnuchter en doet het niet voor het geld. Goed. Ik ging mee. Ik was nieuwsgierig naar wat die man zou doen en hoe hij dat zou doen.

In een klein zaaltje in het dorpshuis van Onderdijk zaten we met 23 mensen op tijd klaar voor deze paranormale avond. De vriendelijke gastheer begon te praten over hoe hij werkt en al snel begon hij via bloemen zich af te stemmen op de eigenaar van een nummertje dat we allemaal bij binnenkomst hadden gekregen. Hij vertelde over de bloem en  wat er in hem opkwam. Na zijn verhaal vroeg hij van wie het nummer was en sprak hij nog wat verder met die persoon. Dat leverde verbazingwekkend concrete verhalen op over mensen in de zaal.

Een groot hart

Na de pauze ging hij zich via muziek afstemmen op overledenen die zich meldden in de ruimte. Ik mocht een nummer noemen voor een willekeurige cd en een willekeurig nummer op die cd. Dat nummer correspondeerde met “De Dijk” met “Een groot hart”.

Hij liet een stukje van het lied horen en ging er vervolgens over vertellen.
Het medium benoemde direct de tweeledigheid van dat grote hart: dat hij zorgzaam was en liefdevol maar ook problemen had met zijn hart. Dat laatste kon ik niet bevestigen. Ik weet niet waar Opa aan is overleden en of hij hartproblemen had.
Dat grote hart herkende ik wel helemaal als de hartelijke, zachte Opa die hij voor mij was. Opa, zo vertelde het medium, wilde zijn gezin bij elkaar houden. Hij hield van de mensen om hen heen. Opa cijferde zichzelf zoveel mogelijk weg om zijn gezin.

Handrem

Opa had ook een boodschap voor me: “haal de handrem van jezelf af”… “leef je leven ten volle en spring uit de band.”
Het medium wist ook nog te vertellen dat er spanning en stijfheid zat in mijn spieren. Ik had hem niet gesproken en het klopte: ik liep al even met wat fysieke klachten en een blokkerende aanhechting aan mijn ribben waardoor mijn hele rug zo’n beetje in de spier-stress zat.

Gut. Die handrem. Dat is wel het verhaal van mijn leven. Altijd weer die handrem. Ik zie meteen een handrem in de auto voor me. Knopje indrukken, handrem iets omhoog trekken…en laten zakken. Los ben je.

Klinkt simpel, toch?
Waar zit dan toch dat knopje in mijzelf? Mijn hele leven lang heb ik dat ondanks mijn bewust-zijn niet kunnen ontdekken, tenminste niet zonder veel van wie ik ben en wat ik kan los te laten. Zodra ik weet hoe ik beiden kan doen, dan .. hup! Knopje in!

Bijzonder hoe dit medium onverwacht de herinnering aan mijn Opa Saat wakker schudde. Fijn om mijn Opa weer te kunnen zien in mijn herinneringen en te horen hoe hij begaan was met zijn familie. Hoe hij de warme factor was in het gezin Saat.
Dank u, Opa!

Opa
Getagd op: